یه تیکه ابر پاره

 

پرنده ها با پرواز

پنجره ها با آواز

قناری ها رو ایوون

ستاره ها چه گریون

تنگی دل تو سینه

چشام پر از بهونه

یه تیکه ابر پاره

آسمون چه غصه داره

زندونی نگاتم

ناجی غصه هاتم

راستی ...

پرنده ها په نازن 

پنجره ها که بازن

قناری ها می نازن

ستاره ها به آسمون

تنگی دل چه سخته

چشمام کویر پسته

تا تیکه ابر پاره

بخواد بارون بباره

زندونی و اسیرم

برگرد بی تو میمیرم

[ شنبه ۱۳٩۳/۱۱/۱۸ ] [ ٤:٤٧ ‎ب.ظ ] [ وحید ترکمانی ]